With Hope and Consolation…

I must admit that I am striving desperately to write this letter. My primary concern was convincing you to just forget the story I assured you to read before the end of the semester. I was thinking to write a story for you after my mental health affiliation in manila for our psychiatric nursing probably after the semestral break.  Actually, I was searching my peace of mind to begin if not totally finalized the composition. I am hard up with things bothering me about us. Yeah! About the two of us, about our friendship. I am pressured by outcome identification I am making just to help myself arrive with the presentation that would interests you as my reader. I never had been this conscious before. I’ve been foolish and given you some disappointments to what I did last vacation. And now… I am disturbed…

I have to consider all these factors because if I won’t then, I will surely lose in the end of this selfish struggle. The mere fact that I am thinking how the basic concepts of mine would finally come into reality, while you and I as learners are both busy with our own stuffs. I felt I had nothing to write about that would save the last composition I made for you. At this point, I am still asking strength to revive my mind and make another one. Indeed, I felt sorry, because I made you an instrument just to come up with the lines needed for a conversation in the story. I was not serious with it. And I was not good enough because it was not my intention to make you feel bad yet I was submerged to the sea of pain for hurting you unknowingly… You asked me why and that you never had the idea that I will make such stupidity to you last vacation. The consequence was… you were beaten and hurt by me.

I am bothered around with the notion of describing the differences of our lifestyles: yours as a seminarian, and mine as a student nurse, and even driven to come up with several paragraphs worth of interesting distinctions and few farewell lines perhaps. However, I had to divert my attention to other ideas for the reason that I was actually hurting myself every time I am in solitude as I ponder how distant we are and how your world differs with mine.

Oftentimes, I am tempted to escape the world I am in just to reach and enter yours. But it isn’t that easy to surrender everything and take the risks of a journey with no assurance, right? I intend to stay away from you if not to forget you after all these memories lingering on my mind. We met once, we talked oftentimes in the phone…and that’s how our friendship started and still trying to survive despite of distance and obstacles. I am playing again with my undecided feelings and perhaps over reacting with my emotion. Hahaha! Like how I, as a frustrated writer fascinated with paradoxical points and just go beyond what we should and must see.

It’s just so nice that the counterpart of this moment is the truth that I don’t have the courage to live life the way I used to, unto the time I known your existence. It’s clear to me that I had been hiding myself in the wrong and negative things at this point. I had failed to consider your part for I am selfish. The truth is, I want to stay and be with you until the time you finally give me your farewell hug and smile… Because you are now leaving all your baggage to effectively serve HIM (your LOVED ONE) and the people. And if that happens, then it’s a sign for us that we now indeed release each other to go and face the journey we chose. That you are now permitting me to be with someone else. And that I finally conquered the doubt of doing well for a span of time that we’ve been in each other’s side because of lack of strength to compete with HIM.

At times, it aches and makes me cry every time I beg Him to let me be with you for a while. But I came with my senses that His plans are still greater and better than mine. I trust Him in any way. I owed Him the day I knew and met you. It’s funny to be emotional every time I make compositions about you. Anyway, crying is my consolation…to earn the guts to release you. The more my heart bleeds, the more I feel this unexplainable emotion with willingness and joy. It is for the reason that I am learning to accept that you are living for your dream and purpose in life. What matters most now is for you to go on, strive and be the successful man you wanted to be. After all, your victory is my happiness.  I am not telling you all these things for you to feel sorry and pity for me. I am just starting to set you free and let you fly. Just don’t forget that someone is backing you up until you reach your destination.

It is hard to explain to those people what is like to be in my shoes. I have long given up on tempting to make my colleagues understand why I decided to be alone still at this moment. To be single and free despite of the fact that many are trying to get in my heart. Or explaining to my best friend why I am torturing myself with this passion (because of my loyalty to you)of waiting for nothing. Despite of hopeless admiration and risks tendencies of getting weak and growing tired in the end. I just smiled at them…for they will never understand me unless they steal my heart and listen to its beat.

To this day…even I am still surprised by the things playing on my mind, I learned a lot from this reflection. You are my daddy…my big brother…my friend…and a special someone worth keeping for…after sometime…a priest^_^

Liham ng Pagbabaliktanaw…

Sa mga sandaling ito na nakaharap ako sa computer dito sa internet room dito sa aming eskwelahan, mapapansin mo ang kakaunting bilang ng mga tao. Labing-anim lamang kami. Kumbinasyon ng ilang mga clinical instructors at ilan ding mga manggagawa ng iba’t ibang departamento ng paaralan. Nandito si Gng. Resureccion na guro ko noon sa Panitikan at Rizal. Napansin niya ang pag-iisa ko at nagtaka siya kung bakit di pa ako umuuwi dahil alas syete na ng gabi. Tapos na ang pagsusulit para sa finals, kaya dapat daw nakauwi na rin ako sa aming probinsiya. At upang bigyang linaw ang kanyang pag-aagam-agam, kinailangan ko pang magpaliwanag sa kaniya. Hay… pasensiya na, sa totoo lang iniisip ko kung paano ko sisimulan ang kwentong ipinangako ko bago pa kami pumunta sa maynila sa linggo ng madaling araw… Ngayon ko palang ito gagawin, at una sa lahat, humihingi na ako ng paumanhin, dahil maaaring mabigo kita at di ko mameet yung expectations mo.

Ang daming bagay ang bumabagabag, hindi lamang sa aking isipan ngunit gayundin sa aking kalooban. Ilang beses ko na rin ito naibahagi sayo ngunit nais ko lang ulit ireview upang mas magkaintindihan tayo. Ang pagpasok ko sa buhay mo ay isang bagay na hindi ko mabigyang linaw sa aking sarili. Paano nga ba nagsimula ang lahat? Alam kong alam mo na nakararamdam ako ng pag-aalinlangan sa sarili. Isang pag-aalinlangang nagbibigay kalungkutan at takot saking puso. Isang pag-aalinlangang nagpadama ng “guiltness” sa kaloob-looban ko. At isang pangangamba na sa likod ng mga ito ay balewala lamang ako. Na marahil, nagkakaroon na ng kumpitisyon sa pagitan ko at ng nasa itaas. At kung magkaganoon man, talo na ako kahit pa di pa nagsisimula ang lahat…

Tunay nga namang malikhain at may mataas na antas ng kaisipan ang tao at dahil dito ay nagkaroon ng internet. Napakamakapangyarihan ng teknolohiyang kumokontrol sa mga gawain sa kasalukuyan. At dahil sa internet, napaglalapit ang mga taong pinaghihiwalay ng milya-milyang distansiya, nagbibigay din ito ng oportunidad na mas makilala at makita ang ganda ng daigdig sa isang pindot lamang. At higit sa anu pa man, dahil sa internet, natagpuan kita.

Nagsimula ang lahat sa kinababaliwang internet site ng mga kabataan sa ngayon– ang friendster. At sa mga simpleng tanong-sagot natin ay nagsimula ang isang pagkakaibigang hindi inaasahang patuloy na lalago magpahanggang ngayon. Naisip ko ding kunin ang cellphone number mo noon, pero dahil sa kurso mo, nalaman kong bawal pala ang magdala ng cellphone sa paaralan niyo. Kaya naman, ang friendster ang nagsilbing tulay upang mas makilala pa natin ang bawat isa. Ang usapang simple ay naging mas malalim sa pagkakataong nakalipas. May kwentuhan, asaran, tawanan at kalungkutan. Mga bagay-bagay na ginagawa din ng mga tipikal na magkaibigan, ang pagkakaiba nga lang sa atin ay…hindi tayo pormal na magkakilala. Hindi pa talaga tayo personal na naghaharap. Pero hindi ito naging hadlang upang hindi natin maipadama ang pagpapahalagang ginagawa din ng tipikal na magkaibigan. At hindi ko maitatanggi…na sa mga panahong yun ay lubos ko ring ninais na makaharap at makilala ka ng personal. Minsan kasi naiisip kong may unresolved toddler stage ako. May imaginary friend. Nakatutuwa dahil mararamdaman ko ang mental at emotional presence mo—pero hindi ang pisikal na kaanyuan. At muli’t muli ay nagpapasalamt ako sa friendster kasi natatanaw ko ang napakainosente mong mukha sa kabila ng napakamatipuno mong tinig.

Hindi ko namalayan ang paglipas ng panahon. Parang nakuntento na ako sa kung ano man ang mayroon tayo. Nagapi ko ang pagnanasang makita ka ng personal. Ngunit muling sumigla ang kagustuhan kong makita ka dahil sa isang aktibidad ng mga kabataan sa Salcedo noon. Nasiyahan ako nung sabihin ng dalawa nating kaibigan na malaki ang posibilidad na makita kita doon. At nakaramdam ako ng excitement, saya at kaba. Excitement, kasi sa wakas makikilala na kita ng harapan. Saya, kasi magiging pormal na rin ang ating pagkakaibigan. At kaba, dahil baka hindi mo ako pansinin at ipagwalang-bahala mo lamang ako. Kaya nga lang… huli na nung malaman kong hindi ka pala makadadalo dahil may mas mahalaga kang gagawin at ito’y requirement sa kurso mo. Nung una nanghinayang ako ng lubos…ngunit nasabi ko na lamang sa sarili ko na, marahil hindi pa ito ang tamang panahon.

Nabigla ako noong biglang naputol ang ating komunikasyon sa friendster. Ang tanging daan upang manatili akong malapit sayo. Halos isang buwan din yun… Pakiramdam ko noon hudyat na ng paghihiwalay at pagtatapos ng ating pagkakaibigan. Ang distansiya na noo’y milya-milya lamang ang layo ay naulit pa yata ng sampung beses. Napakalayo mo na sakin ng sobra-sobra. Ikinalungkot ko ito. Para akong batang inagawan ng lollipop at iniwan na lamang ng biglaan sa lansangan. Nagkaroon sin ako ng mga negatibong kaisipan ukol sayo. Marahil may nasabi at nagawa akong hindi mo nagustuhan. Na baka may iba kang ka-i-bi-gang mas pinagtutuunan ng pansin. Ngunit napawi ang lahat ngmga ito ng bumalik ka. Bumalik ang sigla sa aking mukha, hindi ko maitatanggi na namiss kita.

Dumaan ang mga araw, buwan at taon. Napakabilis ng pagtakb ng oras. Minsan, natanong ng isang kaibigan kung posible ba daw umibig sa taong kailanma’y hindi mo pa nakikita. Natahimik lamang ako at hindi ko alam kung bakit bigla kang pumasok sa isip ko. Nahintakutan ako kasi… baka… higit na sa kaibigan ang tingin ko sayo. Upang bigyang linaw ang lahat sa aking sarili, pilit kong ibinaling ang atensyon ko sa iba. At nagawa ko ito. Dumating si olegnA at nagkaroon ng mas higit pa sa turingan namin bilang magkaibigan. Ang nagpabagabag sakin noon ay nung sabihin mong…parang nagseselos ka. Hindi ko naman alam kung biro lang yun o may iba ka pang nais ipahiwatig. At sa kaloob-looban ko, may nadama akong kaligayahan na noon ko lang naramdaman. Pero para makaiwas sa anumang magpapagulo sa sitwasyon, isinawalang bahala ko ito. Hindi rin kami nagtagal ni olegnA, dahil sa ilang personal na rason. At inintindi ko na lamang yun. Masakit pero…sa ganitong paraan lamang talaga matututo ang bawat isa samin. Naging sandalan kita…isang kaibigang handang makinig sa aking mga kasawian. Kahalintulad mo rin ang aking ama na gumagaw ng paraan upang hindi na ako malungkot. At dahil hiniling ko rin ang magkaroon ng kuya noon, ikaw ang tumupad sa pangarap kong yun. Napakarami mong positibong kaisipan na nagpabago sa pananaw ko sa buhay ko. Mga naibahangging kwento na nagbigay inspirasyon at tatag ng loob. Dahil dito natanong ko ang sarili ko kung may maganda ba akong nagawa o mabuting naidulot sayo.

Lumalim pa ang ating pagkakaibigan dahil sa mga text messages na naipadadala mo tuwing bakasyon at gayundin sa mga tawag mo. At sa paglago ng ating relasyon bilang malapit na magkaibigan, oo ma-la-pit na magkaibigan, ay nagkaroon din tayo ng mga simpleng tampuhan. Isang pangyayaring normal lamang na pingadaraanan ng isang tipikal na pagkakaibigan. Napansin ko lang, na sa mga tampuhang yun ay ako lagi ang nag-uumpisa. Ewan ko ba, hindi ka kasi nagagalit sakin, napakabait mo…sobrang bait. Marahil ganun talaga dapat kapag ang isang tao ay nalinya sa kurso mo. Naguguilty kasi ako minsan, napakapasaway ko tapos ang bait bait mo. Hinahangaan po kita dahil napakamapagpakumbaba mong binata. Dahil sa mga katangian mong ito, mas lumawak pa ang curiosity ko. Gusto na talaga kitang makilala ng personal. Minsan pa ay nagpunta ako sa kinaroroonan mo upang makita ka. Kaya nga lang nabigo ako…naghintay ako…pero hindi ka dumating. Nagdamdam ako. Sinabi ko sa sarili ko na yun na siguro ang una at huling pagkakataon na pupunta ako dun para mameet ka.

Sa kabilang banda, nakilala ko din ang kapatid mong babae. Magkasing-gulang lamang kami. Sa paraang pakikipagpalitan niya ng mga mensahe sa cellphone ay nabatid ko ang closeness na mayroon kayo. Nasabi ko din minsan sayo na marahil kung hindi ko lang alam na magkapatid kayo ay iisapin kong may relasyon kayo. Nakakakitid ng utak, pero yun talaga ang nadama ko sa mga sandaling yun. Siguro naiinggit lang ako dahil may kuya siyang tulad mo. Ang inggit na nadama ko ay maihahambing sa pagseselos. Hindi ko maipaliwanag pero nagseselos talaga ako noon. Sa totoo lang may ilang bagay din siyang binigyang linaw sakin. Naiinis daw siya sa mga babaeng umaaligid sa kuya niya. Una, dahil ayaw niya sa mga babaeng lumalandi sa kuya niya. Pangalawa, dahil pinoprotektahan lang daw niya ang kuya niya. At pangatlo, malinaw naman ang isinasaad ng kurso ng kuya niya. Malinaw ang lahat sa akin. Ngunit ang nakasakit sa aking damdamin ay ang paghingi niya ng pabor na layuan kita. Kahalintulad ng paglunok ng mapait na ampalaya ang sinabi niya. Nagkaroon ako ng bitterness sa kaloob-looban ko. Tila wala na akong karapatang manatili pa sa tabi mo.

Upang mabigyang katuparan ang kahilingan ng kapatid mo, gumawa ako ng mga bagay-bagay na pagkakaabalahan. Ibaling muli ang atensyon sa iba. Marahil tama nga ang sinabi ng isa pang malapit na kaibigan… Na hindi makatarungan ang nadarama ko para sayo. Na hopeless daw at sa huli ako ang sobrang masasaktan. Kaya nga lang ayokong makinig sa kanya dahil hindi naman niya ako naiintindihan.

Hanggang dumating muli ang bakasyon. Mayroon ulit youth camp na gaganapin sa Sugpon. At sa pagkakataong ito, labis na ang kasiguraduhan na magkikita tayo kung makadadalo ako. Doon ka kasi mag-aapostolate para sa taong ito. Kaya nga lang nagkaroon ng problema sa iskedyul ng duty ko. Hanggang sabado kasi ako, panggabi (2pm-10pm) kaya hindi na rin ako makakaabot sakali mang pumunta ako. Nanalangin na lamang ako. Sabi ko sa Kanya, na kung nais niya akong dumalo sa nasabing aktibidad at nais na Niyang ipakilala ka sakin, gagawa Siya ng paraan. At kung hindi man naaayun ang kagustuhan ko sa kagustuhan Niya ay malugod ko itong tatanggapin. Marahil hindi pa yun ang tamang panahon. Dahil naniniwala akong ang kagustuha Niya ang siyang dapat na masunod, dahil alam Niya ang mas nakabubuti satin. Lubos akong nakadama ng kaligayahan nang malaman kong hanggang biyernes na lamang ang duty samin sa linggong yun. Ang ibig sabihin nin, makakaabot pa ako sa Sugpon at sa wakas makakaharap na kita ng personal. Lubos ang kagalakan ko dahil hindi lamang Niya dininig ang nais ng puso ko, kundi ibinigay na Niya ang permiso na makilala kita.

Sabado ng umaga ay sumunod na ako, kasama ang iba pang mga kaibigan ko. Magkahalong saya at kaba ang nadarama ko habang papalapit na kami sa kinaroroonan mo. At sa wakas hindi na milya ang layo mo sakin kundi ilang metro na lamang. Nagkita din tayo! Napakatamis ng unang ngiti na nakita ko sayo. Kinagabihan, nagkaroon pa tayo my munting tampuhan. Gaya ng inaasahan, ako ulit ang nag-umpisa. Kaya naman, minabuti na nating harapin ang bawat-isa. Nung una natakot ako sayo…nagtago pa ako sa likod ni Chet. Pero napawi rin ang lahat nung sinimulan mo akong kausapin. Napagdesisyunan nating maglakad-lakad muna. Iyun ang unang gabi na nakasama kita ng buong-buo. Tila ayokong ihakbang ang aking mga paa, dahil sa bawat hakbang na aking ginagawa ay nauubos din ang buhangin sa orasan. Kung may nais man akong gawin sa mga sandaling yun ay patigilin ang pagtakbo ng oras para mas matagal pa kitang makasama at makilala.

Nagkaroon ako ng ilusyon noon. Pakiramdam ko hindi lang tayo magkaibigan, gusto ko kasing damhin na higit pa roon ang nadarama ko para sayo. At ganoon ka rin sakin. Ninais kong hawakan ang iyong mga kamay habang tinatahak natin ang daanan patungo sa simbahan ng napakagandang lugar na yun. Ginusto kitang yakapin, at pawiin ang lamig na tumutulak saking dumikit ng kahit bahagya lamang sayo. Ninais kong pakinggan ang iyong tinig, at masabi sa sarili kong ang awit mo ay nakalaan lamang sakin. Ilang beses ko rin tinangkang isandal ang ulo ko sa balikat mo at ubusin ang natitira pang mga minuto sa kasama ka. At sa mga sandaling yun, gusto kitang halikan… at sabihing mahal kita…Ginusto kong isiping kasintahan kita sa mga panahong yun. Ngunit… hindi naging madali ang lahat. Naunahan ako ng hiya at pangangabog ng dibdib. Kaya idinaan ko na lamang ang lahat sa biro at tawa. Nais kong sulitin ang bawat segundo na kasama ka, dahil natatakot akong hindi ulit ito mauulit pa.

Tumatak sa akin ang mga ngiti at tawa mo. Ang mga kilos mo na nagpapangiti sakin. Naalala mo pa ba nung sumakit ang paa ko tapos gusto kong ipalit ang sandal ko sa tsinelas mo? Ginawa ko yun kasi gusto ko lang makita ang reaksyon mo. At dun ako kumuha ng pagkakataong mas mapalapit pa sayo. Doon ko naramdaman ang pagpapahalagang ibinibigay mo sakin. Hindi man malinaw kung ano ako sayo, ang mahalaga, nasa tabi kita.

Higit akong naguluhan at nabagabag sa mga halu-halong ideya sa isip ko. Oo, may pagtingin ako sayo. At wala akong pakialam kung wala man ito sayo. Basta ang nais ko ay maging tapat ka lamang sa sarili mo. Hindi ako naghihintay o umaasa ng tugon sa nadarama ko para sayo. Ang malamang pinapahalagahan mo ako bilang kaibigan ay sapat na sakin. Inspirasyon kita at sana’y nagiging inspirasyon mo rin ako sa pagpupursigi mong maabot ang mga mithiin mo sa buhay. Dahil mas maligaya akong malaman na magiging matagumpay kang tao sa hinaharap.

Ilang beses din kitang sinubukang layuan pero hindi ko magawa. Lalayo ako dahil pakiramdam ko sagabal ako sa mga pangarap mo. Marahil baka mas maguluhan ka pa kung mananatili ako. Patawad sa pagiging makasarili ko. Kung anu-ano na yung mga naiisip ko para lamang dumistansiya sayo. Minsan, nasaktan pa kita dahil sa isang napakalaking pagkakamali. Ang gumawa ng kontrata kung saan anim na taon tayong walang komunikasyon. Doon ko unang nadama at nakita kung gaano ka kaseryoso. At doon ko rin unang nasaksihan kung paano magdamdam ang isang tulad mo. Napakapalpak ng ideyang yun. Dahil dun nasaktan ko ang mga damdamin natin… Hindi ko dininig ang mga kaibigan ko na layuan ka. Ayoko din makinig sa kahit sino ukol sapaglayo ko sayo. Kung gagawin ko man yun, sarili kong desisyon yun.

               Nais ko lang ipaalam sayo na masaya ako na mahalaga ako sayo. Alam mo, iyon na ang huling beses na tatangkahin kong mawala at lumayo sayo. Lalayo lang ako kapag sasabihin mo sakin na di mo na ako kailangan, na di mo na ako mahal, na gusto mo na akong mawala sa buhay mo. Mananatili pa rin ako sa tabi mo. Masaya po ako, dahil na sayo ang katapatan ng puso ko. Mahal kita at hindi ako mapapagod na mahalin ka… sana hayaan mo lang ako sa tabi mo. Napakaemosyunal ng liham na ito, o matatawag ba itong kwento gaya ng ipinangako ko. Hindi ako martir tulad ng iniisip ng iba. Naniniwala lamang ako na hindi naman kailangang magdemand ng tugon sa damdamin para sa taong minamahal mo. Sapat na na nakikita kitang masaya…kahit pa sa piling man yan ng iba…Hanggang dito nalang, salamat sa pagbabasa.